اسب

زمرد دشت را گرما و روشنايي آفتاب ماه مي درخشانتر كرده بود و رنگ رنگ گل هاي بهاري را چشم نوازتر. نغمه آرام پرندگان دلربايي بعد از ظهر آرام را به نهايت رسانده بود و دشت را بازي شيطان كره أسب هاي چند ماهه و همراهي عاشقانه جفت هاي سياه و سفيد و كهر به جنب و جوش آورده بود.

نشسته روي زانوها نه چندان دور از گله، زيبايي بهار انگلستان را در حافظه دوربين ثبت ميكردم و صداي تو از دشت هاي سبز جنوب فرانسه ميگفت و گله هاي وحشي كودكي ات. از نزديك شدن به أسب ها از جلب اطمينان شان و از دست رساندن به سر و سينه شان.

همه آنچه شنيدم در خاطرم نمانده؛ بيشتر آرامش و گرماي كلمات ...

زمرد دشت را آفتاب ماه مي درخشانتر كرده بود. 

پیغام

در آپارتمان را که باز می‌کنم اول از همه چراغ پیغام گیر تلفن را چک می‌کنم، سه چهار هفته است خبری از چراغ چشمک زن نیست، پنج شش ماهی‌ است پیغام‌ها را پاک نکرده‌ام شاید حافظه اش پر شده.

دو سه کلمه اول هر پیغام قبل از پاک شدن در سکوت اتاق پخش می شود:

سلام آناهیتا،

آناهیتا بابایی سلام،

سلام عزیز دلم،

آناهیتا جون سلام،

آناهیتا ... سلام،

سلام آنی،

صدای چهار پنج نفر مدام تکرار می شود و لبخند روی لبهایم پهن تر و پهن تر.

فوريه ده؛ نوامبر يازده

باد سرد ساحل ، سرماي فوريه را ميكوبيد روي گونه هاي سرخ شده دختر و از پشت شيشه بخار گرفته منظره داخل رستوران وهم انگيزتر به چشمش مي آمد.

آرام كنار پسر قدم برميداشت و سعي مي كرد متقاعدش كند كه برايش فرقي نمي كند كجا و چي بخورند.

دو ماهي بود هم كار شده بودند و روز به روز بيشتر كار را از پسر تحويل ميگرفت ، تا اينجا أمده بودند تا با تيم مركز تحقيقات دانشگاهي آشنا شود.

مشتهايش را توي جيب پالتو گره كردم بود و هر قدم كه برميداشت فكر ميكرد چند ثانيه نزديكتر شده به پايان هم صحبتي اين شام لابد دو سه ساعته با اين هم كار اهل پاريس ؛ و تمام شدن جلسه پنج شش ساعته فردا و برگشتن به خانه .

خورشيد دو غروب اوايل ماه نوامبر دلربايي ميكرد و گرماي مطبوع هوا را دلنشين تر؛ نم دريا آميخته به بوي ماهي دماغش را قلقلك مي داد و آهسته كنار مرد قدم برمي داشت و خيابان ها و ساختمان ها را نشانش ميداد.

دو ماهي بود رييسش شده بود و امروز به تيم مركز تحقيقات دانشگاهي معرفي اش كرده بود.

دور درياچه قدم ميزدند، چشمش به قوها بود ، دستها دو طرفش تاب ميخوردند و داشت برايش ميگفت چه راه هايي براي بهبود ساختار آر اند دي شركت به ذهنش ميرسد.

يك مرغ دريايي از مقابل پايش پريد؛ فكر كرد شام بروند به يكي از رستوران هايي كه قبلا غذا خورده يا يك جاي جديد را امتحان كنند.

دلش نمي خواست عصر پاييزي به اين زودي ها به آخر برسد؛ يادش آمد مرد اهل جايي در جنوب فرانسه است .

بهار در راه

ارکیده اتاق خواب دوباره گٔل داده، سنبل صورتی‌ رو میز آشپزخانه با چهار پنج تا خوشه خوش عطر دلربایی می کنه، گیاه عجیب برگ‌ کاکتوسی پر از غنچه است، نرگس‌های باغچه جلو خانه نوک زده اند و تا کمتر از ۱ ماه دیگر تمام باغچه را زرد و نارنجی میکنند.

رزهای پشت پنجره غنچه کرده‌اند، پیاز زنبق خریده‌ام تا باغچه حیاط پشتی‌ را بنفش رنگ بزنم، و یک بوته نحیف بلوبری که به نظرم خوش طغم ‌ترین بری عالم است.

بهار در راه است حتا اگر هنوز دماسنج ماشین هر روز صبح بگوید ۲ درجه و ابرهای کلفت و خاکستری آفتاب را از ما دریغ کنند.
بهار در راه است حتا اگه بهاری نیستم، می نویسم شاید بشوم، شاید بشویم.

مرد رفت

مرد رفت، مردی که پر بود از شور زندگی رفت، مرد سینه کش های البرز و زاگرس رفت
و زن مانده با کودکی ده ساله که باید یک شبه بیست ساله شود
مرد رفت و زن مانده با هزاران خیال با هزاران کاش با هزاران هزار اندوه
زن مانده تا بشنود اگر پزشک کمی مسثول تر بود مردش را به او برمیگرداند
زن مانده تا بشمرد میلیون هایی که هزینه خرید دارو در این ده ماه شد و آخرش هیچ عایدی نداشت جز عذاب بیشتر برای کسی که دوست میداشت

زن مانده تا به خواهرکم بگوید هرگز عاشق نشو تا نرسد روزی که از او جدایت کنند

شب

جاده باریک بود خلوت، ساعت از یک بامداد گذشته بود، سردی کلاچ و ترمز کف پایم را قلقلک میداد و نور چراغ های ماشین روی آسفالت زیر چرخ ها تنها چیزی بود که میشد دید

پرت شده بودم به سالها پیش، توی اتاقی که سقفش کوتاه بود و با دو سه پله از آشپزخانه جدا میشد
آن جمله کوتاه چند کلمه ای توی گوش هایم بود و حس گرم بازوانی که دربرم گرفته بودند
چه قدر عمر شب کوتاه بود درست مثل خود جمله

حافظه

از پارسال که این گوشی را خریدم هیچ چیز از روش پاک نکرده بودم، یکی‌ دو هفته اخیر، هر بار پیام جدیدی می گرفت صدایش درمی آمد که دیگر جا ندارد.
پشت ترافیک عصرگاهی بهترین فرصت است برای خالی‌ کردن حافظه، پیام‌ها را یکی‌ یکی‌ می‌خوانم و پاک می‌کنم. ده یازده ماه را در بیست دقیقه دوره می‌کنم، بغض می‌آید، اشک تا لب پلک پائین می‌رسد.
موبایل را برمی گردانم توی جیب پالتو، چشم ها را می دوزم به سرخی چراغ‌های ترمز ماشین جلویی و ذهنم را به جلسه فردا، به آخرین گزارش دو ماهه سال ده بیست، به ورک شاپ هفته دوم ژانویه.

گوشی توی جیبم وول می خورد، فردا شب سالسا، ساعت هشت رستوران لا تاسکا. حافظه گوشی خالی‌ خالیست.

جاده

روبروی هم نشسته ایم و نفری یک ماگ بزرگ قهوه روی میز مقابلمان است. به ساعتش نگاه می‌کند و می گوید ۱۱ سال پیش چنین روزی یک ماشین از دانشگاه گرفته بودیم و پنج نفری زده بودیم به جاده تا خودمان را برسانیم به منطقه سیل زده شمال کشور شاید کمکی‌ باشیم برای مردمی که سیلاب همه چیزشان را برده بود.
تعریف می‌کند چطور راه ۱ ساعته، شانزده ساعت طول کشیده و چندین بار در گل و لائ به جا مانده از سیل طوری گیر کرده‌اند که دفعه آخر مطمئن بودند شب را آنجا ماندنی اند، و ترس جانشان را داشتند با ماشین نو دانشگاه.
ماگ قهوه را می‌گیرد توی دستش و مایع درونش را به آرامی می چرخاند لابد برای اینکه خنکش کند و با همان لحن آرام فاجعه ای را که به چشم دیده توصیف می‌کند. چشم می دوزم به مایع ‌‌سیاه چرخان و فکر می‌کنم چطور شش سال پیش که زلزله بم را با خاک یکسان کرد، فکر نکردم می شود چند بیل و چند کارتن غذا گذشت پشت ماشین و زد به جاده، همان جادهٔ سفر نه ماه قبل، کرمان، بم نوروز هشتاد وسه.

دلتنگی‌

مرد می گوید دلش برای همسرش تنگ شده است و ادامه می دهد هر شب که به خانه می رفته می نشسته و نیم ساعتی‌ با بچه حرف میزده، دلش برای این کار هم خیلی‌ تنگ شده.
مرد سرش را می‌اندازد پائین و به دستهایش نگاه می‌کند و من دستها را تصور می‌کنم که آهسته روی شکم برآمده زن سر می خورند و کلمات را که یکی‌ بعد از دیگری در فضای اتاق پخش می شوند.

اوا

موهای دخترک کمی‌ نارنجی است اما تاب قشنگی‌ دارد که اگر کمی‌ حوصله کند می تواند فرم بسیار زیبایی ازش در بیاورد. سراپا سیاه پوشیده و شاید همین سفیدی بیرنگ پوستش را دو چندان کرده.

نگاهم می‌کند و می گوید دلش نمی‌خواهد برود پارتی و برقصد اما آیا به نظر من اشکالی‌ دارد اگر پنجشنبه شب همراهم بیاید کلاس رقص؟ می گویم عزا باید در ذهن و دلت باشد که می بینم هست و فکر نمی کنم پدرت هیچ دوست داشته باشد خودت را از شادی‌های کوچک زندگیت محروم کنی‌.
می گوید لااقل خوشحالم که زندگی‌ ابدی هست و امید دارم دوباره پدرم را ببینم و من توی ذهنم حساب می‌کنم فاصله اینجا تا شهر او در لهستان فقط یک سوم فاصله تا تهران است اما باز هم اوا به دیدار آخر با پدرش نرسید. هر چه می‌کنم نمی توانم خودم را وادار کنم حرفی‌ در تأییدش بزنم و فقط میگویم خوشحال باش که پدرت از درد و رنجی‌ که این سالهای آخر تحمل کرده بود خالص شد.

رایمی

اسمش رایمی است و اهل ونزولا، پاریس درس خونده و یک سال و نیمه که اینجا کار می کنه.
گاهی سر نهار سر حرف مون باز می شه یا دم غروب که می ریم آخرین کافه روز رو بخوریم ، انگار یک چیزی ما رو به هم نزدیک می کنه و از بقیه هم کارهای جهان اولی مون جدا .

رایمی میگه چاوز برای فشار آوردن به احزاب مخالف، چاپ آگهی های دولتی در روزنامه های مخالف رو ممنوع می کنه و این جوری به ورشکستگی می کشونه تا بعد با دست و دلبازی سهام شون رو بخره و صورت مساله روزنامه مخالف رو به سادگی پاک کنه.
من براش میگم اما قوه قضاییه مملکت من هیچ اباعی از یک شبه بستن ده ها روزنامه و مجله نداره.

می گه دولتش به بهانه بی پولی از احزاب حمایت مالی نمیکنه، اما حزب خودش به راحتی به همه منابع مالی دسترسی داره. من می گم که دولت من با یک جمله یک حزب رو غیر قانونی اعلام می کنه، کاندیداهاش رو رد صلاحیت می کنه و اعضاش رو به دادگاه و زندان می کشه .

بعد می گه دولت چاوز جدیدا شرکت توزیع کننده اینترنت رو خریده و حالا به راحتی هر جور فیلتری بخواد سر راه میذاره. منم براش میگم چه طور سپاه یک شبه بیش از نصف سهام شرکت مخابرات رو می خره .

اون از مقاله های طنزی می گه که نویسنده اش رو به بهانه تهدید علیه امنیت ملی تا پای زندان می بره ، و من از وزنامه نگارها و فعالین سیاسی می گم که زندانی و دادگاهی میشن.

با هم به روزی یک پرواز مستقیم تهران کاراکاس می خندیم و متخصصین امنیت ملی رو تصور می کنیم که بین دو کشور در سفر اند.

رایمی پرسپولیس رو دیده و همیشه براش سوال بوده چه طور دولت ضد کمونیست ما این طور رفیق جونی چاوز شده، اما حالا می گه ظاهرا این دو تا از رو یک کتاب، قوانین حکومت کردنشون رو کپی کردن.

وقتی حرف می زنیم ته صداش و ته نگاهش که به هیچ جا خیره نیست و تو لحن شمرده کلماتش همون چیزی رو می بینی که توی صدای همه ما ها. یک چیزی ما رو به هم نزریک می کنه اونم جمله هایی که به سکوت های کشدار می رسند، و رو چهرت خط می ندازن .

همه فرزندان من

دیروز عصر همه بچه ها آمدند اینجا، برای خداحافظی.
به جز همه خرت و پرت هایی که گذاشته بودم اگر به کارشان می آید ببرند این بیست و چند تا گلدان هم بود.
دم رفتن نفری یک گلدان زیر بغل هر کدامشان بود، هر کس از در بیرون رفت عادت های دوست جدیدش را برایش گفتم و با هر دو خداحافظی کردم.

شهری که دوست می داشتم

از در مرکز خرید میزنم بیرون، باد سرد نوامبر می خورد توی صورتم شال را روی گوش هایم می کشم بالا.
آدم ها رنگ و وارنگ از کنارم رد می شوند و بوی خوش عطرشان به دماغم می خورد.
هوا تاریک شده و آسمان رنگ سرمه ای اول غروب گرفته، چراغ های شهر روشن شده اند و صدای ملایم ویلون مردی که کنار در مرکز ایستاده در هماهنگی با نور کم آرامش به جانم می ریزد.
آرامش تنها کلمه ای که سه سال زندگی در این شهر کوچک شمال شرقی را تصویر می کند.

چند روز دیگر که چمدان به دست سوار قطار شوم و برای همیشه ترک ات کنم بسیار دل تنگت خواهم شد نانسی.

برای فاطمه شمس

دیشب آکسفورد بودم، تنها.
برای یک ویزیت کاری نصفه روزه آمده بودم که تا هفت شب طول کشید،
بعد رفتم هتل نرسیده وصل شدم و خبر رسیدنم را فرستادم و به بهانه شام زدم بیرون برای دیدن شهر پیش از اینکه از زندگی خالی شود.

باران می آمد، هوا سرد بود و خیابان ها خالی می شدند، از پشت شیشه داخل رستوران ها را نگاه می کردم و آدم هایی که چند نفری دور میزها نشسته بودند، توی گرمای مطبوع و نور کم.

تنها بودم و همه اش به تو فکر می کردم که هشتاد روز است توی این شهر تنهایی، و هیچ نمی دانی کی این روزها تمام می شوند؟
به تو فکر می کردم و به تابستانت که سپری شد در انتظار و این فصل غمناک که به همین زودی شروع شده.

دلم می خواست کاش خانه ات را می شناختم و می آمدم از همان پای آیفون چیزی می گفتم و می رفتم، اما چه چیزی که به کارت آید؟

هوا سرد بود و باد و باران می آمد...

خیال

کاش این خیابان سر پایین کنار دانشگاه می‌‌رسید به جای در کرج، میدان آزادگان مثلا که طالقانی با همین شیب بهش می‌رسد.
کاش اتوبانی که از بالای دانشگاه رد می‌‌شود از جایی‌ در اتوبان تهران کرج سر در می‌‌آورد، زیر پل کلاک مثلا، که وقتی‌ می‌‌رسی‌ بهش یک بار دیگر خیالت تخت می‌‌شود که رسیدی.

دلم خیلی‌ وقتها از آن جمعه هایی می‌خواهد که صبحش با اتوبان شروع می‌‌شد و عصرش می‌‌رسید به اول جاده چالوس یا بالای عظیمیه.

شاید تا ۱۸ روز دیگر اتوبان بالای دانشگاه برسد به زیر پل کلاک.

برای بهار

بچه که بودیم انگار همه چیز ساده‌تر بود، خیالم راحت بود که بهار می‌‌آید و دوباره ظرف شیرینی‌ و میوه و آجیل و شکلات می رود روی میز پذیرایی تا هوای اتاق بوی مخلوط اینها با هم را بگیرد.
خیالم راحت بود که حتما سر و کلهٔ جعبه‌های بنفشه و مینا و نهال‌های جوان چند درخت میوه گوشهٔ باغچه پیدا می‌‌شود و دو سه بعداظهر آفتابی تعطیلات می‌گذرد به کاشتنشان، وقتی‌ همه زیر آفتاب دلپذیر اول بهار توی حیاط خودمان را سرگرمشان کرده ایم.
حالا اما انگار هر سال بیشتر از پیش نگرانم، هر سال حریص ترم به دیدن چند شاخه درخت که شکوفه‌هایشان باز شده باشد و سرشاخه‌هایی‌ که پر شده باشند از جوانه‌های نشکفتهٔ برگ و ساقه‌های نازکی که خاک را با فشار کنار زده باشند برای رستن.
آنقدر حریص که تک تک‌شان را در چند فریم عکس ثبت کنم تا خیالم راحت شود که بهار آمده و بالاخره زمستان سرد با ابرهای کلفتش که تا زمین فاصله چندانی نداشت به سر آمده.
هفت هشت ماه پائیز و زمستان سرد و خاکستری آنقدر نفس گیر است که آمدن بهار به اندازهٔ یک زندگی‌ دوباره هیجان زده ات کند.
گیرم با یک ماه تاخیر اما بهار تا می تواند دست و دل باز از راه می‌رسد. می‌‌آید و تمام کوچه‌های شهر پر می‌‌شوند از شکوفه‌های صورتی‌ رنگ، از خانه تا دانشگاه دو سمت خیابان سرخ می‌‌شود از شقایق و بوته‌های آلاله که همه جا قد کشیده ا‌ند و زنبق‌های وحشی که دسته دسته این گوشه و آن گوشه در می‌‌آیند.
بهار هر سال می‌‌آید اما آمدنش هیچ وقت تکراری نمی‌شود.

آقای خاتمی، خداحافظ

از صبح تا حالا ده بار به این سایت آن سایت سر زده‌ام ، ببینم بالاخره تصمیم نهایی تان چه شده؟ انصراف میدهید یا نه؟
به نظر من که تمام این قصهٔ انصراف یک جور ابراز عصبانیت از موسوی و کروبی است که ذره‌ای رفتار حزبی بلد نیستند و فقط پی‌ منافع نداشتهٔ خودشان اند.
من هم عصبانیم آقای خاتمی، از این عیدی خوش موقع تان که نگذاشتید لاقل این چند ماه تا انتخابات کمی‌ امید در دلمان جا خوش کند؛
جایی دیدم یک شماره اعلام کرده‌اند برایتان اس‌ام اس بزنیم که بمانید، فکر کنم من هم بروم با Viop یکی‌ برایتان بفرستم و بنویسم ممنون که به همین راحتی‌ سطل آب سردتان را روی سرمان خالی‌ کردید یک تشکر مخصوص هم بفرستم برای ابطحی عزیز که اسم سطل آبتان را گذاشته توجه هوشمندانه به آیندهٔ ملت ایران.
اما به هر حال ممنون آقای خاتمی، خرج یک یا دو بار پاریس رفتن را از روی دستمان برداشتید، و دوباره یادم آوردید به هر جان کندنی هست باید خودم را اینجا یا یک گوشهٔ دیگر دنیا بند کنم و فکر برگشتن را هم هیچ جوری به مغزم راه ندهم.
فقط یک خواهش ازتان دارم، وقتی‌ می‌‌روید جلوی دوربین تلویزیون خطابهٔ انصرافتان را بخوانید سعی‌ کنید لبخند نزنید، خاطره خوش لبخندها یتان را بگذارید برایمان بماند.

سید می‌‌آید

گفتم این روزهٔ سکوت نسبتا بی‌ دلیل را بشکنم حالا که سید می‌‌آید.
من تا یازده ژوئن یعنی بیست و یک خرداد جایی در جنوب فرانسه کنفرانس هستم، اما هر طور شده خودم را برای روز بعدش به پاریس می‌‌رسانم، اگر چه هیچ خوش بین نیستم که نتیجه آن چیزی بشود که ما می‌‌خواهیم.

سه سال

‫چشم ها یم را می بندم و دوباره دخترکی ده ساله می شوم توی باغ، آفتاب تابستان را روی پوستم حس می کنم و نسیمی را که میوزد لای موهای کوتاه پسرانه ام.

‫دوباره می شوم همان دختربچه ای که اسمش را گذاشته بودی علی آقا تا بتواند بی هیچ ترسی از درخت ها بالا برود، در مزارع بدود و در رودخانه شنا کند.

‫خودم را زیر درخت های آلبالو می بینم، سطل به دست از نردبان بالا رفته ام، سر و صورت و لباس هایم سرخ شده اما ته سطل هنوز چیز زیادی جمع نشده، باید زودتر تا می توانیم میوه بچینیم پیش از آنکه سارها تمام آلبالوهای سرخ را نوک زده کنند.

‫دوباره با آرش لای تپه ی شن کنار در تونل های تو در تو می سازیم، من از این طرف ا‫و از آن سر می چرخیم و می پیچیم تا تونل هایمان را پیش از آنکه فرو بریزند به هم برسانیم.

‫انگار یک بعد از ظهر بلند دیگر تابستان رو به پایان می رود، تو از خواب بلند می شوی ما را صدا می کنی که لباس هایمان را عوض کنیم تا از سربالایی خاکی کنار تپه برویم تا ده بعدی، دیدن ایران خانم یا آقای خلیلی، و من چقدر باغ ایران خانم را دوست داشتم با آن همه آهار و همیشه بهار و جعفری رنگارنگ و آن چراغ های رنگی قارچی شکل که کنار راه ورودی نصب شده بود.

‫می بینم که دوباره توی کرت توت فرنگی ها برای خودمان باغ های کوچک درست می کنیم، می رویم سر چشمه آب می آوریم و چشم‌مان به سیب های سرخ باغ منزلت خانم است. با هم سه تایی می رویم خانه معمار تا شیر و ماست بخریم، معمار که باغش از همه زیبا تر بود با آن میز و صندلی های باغی سفید، و تو می گفتی باغبان شاه بوده در نوشهر و بعد از انقلاب اینجا فراری شده، و حالا گاو نگه می داشت و لبنیات درست می کرد. بعد می رویم پیش بلقیس خانم که تخم مرغ می فروشد و سیده خانوم که گردو.

‫دوباره غروب می رسد، روی نیمکت های تراس می نشینیم، من و آرش ژول ورن می خوانیم و ضبط صوت با صدای بلند هایده. تا آفتاب می رود دیگر پشه ها امانمان نمی دهند، می رویم توی خانه تا تو رادیو امریکا یا بی بی سی گوش بدهی و ما پشت تخته نرد قلعه بازی کنیم.

‫هفته باز به آخر می رسد، پنجشنبه صبح با جیپ می رویم شهرک، خرید. بعد هنوز آفتاب نپریده می دویم کنار رودخانه روی آن سنگ بزرگ می نشینیم و چشم می دوزیم به جاده تا کی پیکان سفید بابا برسد.

‫کاش آن روز ها انقدر دور نبودند، کاش منزلت خانم، بلقیس خانم و عمه جان هنوز بودند. کاش تو هنوز بودی.

‫اما از آن روز ها بیست سال گذشته.

‫و از آن روز هم که اتو یک هفته روشن ماند سه سال، داشتم لباس اتو می کردم که آزاده پشت تلفن گفت تو دیگر پیش ما نیستی.

‫سه سال می گذرد از آن روزی که تا سر تپه بدرقه ات کردیم تا کنار بانو که بیست و پنج سال دوریش را تحمل کرده بودی آسوده بخوابی.

‫

‫

خلیج عربی

تصور کن توی جلسه دفاع یک پروژه دانشجویی نشسته ای، صفحه اول ارائه که روی پرده می افتد می بینی عنوان پروژه با خلیج عربی تمام می شود.

اولش می شود نادیده بگیری، اما اسلاید دوم که موقعیت جغرافییایی پروژه را نشان می دهد حجت را تمام می کند.

قاعدتا محقی سوال کنی یا تذکر بدهی

اما کوچکترین عضو جلسه که باشی و با تقریب خوبی کم سوادترین.....

تا آخر دائم حواست به کلمه عربی است تا جزییات ارائه !